ปีใหม่อย่าโง่กว่าปีเก่า
โดย พระพยอม กัลยาโณ
เรามีปีใหม่ไว้เพื่ออะไรกัน ถ้ามีไว้เพื่อสนุกสนานก็คงจะไม่วิเศษวิโสไปกว่าเดรัจฉาน ซึ่งเผลอ ๆ ก็ไม่ได้สนใจปีใหม่ อยู่ไปตามธรรมชาติไม่สิ้นเปลืองอะไรด้วย ไม่มีการกินเลี้ยงปีใหม่ คนเราบางทีทำซะเกินจนกลายเป็นปัญหาที่คาดไม่ถึง ไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี่กันจนรถแน่น รถติด อุบัติเหตุก็มากกว่าช่วงอื่น
บางคนว่าช่วงปีใหม่เป็นช่วงวันเมาแห่งชาติ วันผลาญสติ ประทุษร้ายสติแห่งชาติ แต่ละปีก็เห็นอุบัติเหตุมากขึ้น แม้จะมีการรณรงค์ทั้งวันปีใหม่ วันสงกรานต์ แต่ก็เห็นตายกันมากมายก่ายกองทุกปี เพราะว่าเรากินเกิน ใช้เกิน ตายกันมากขนาดนั้น เมากันมากขนาดนั้น กินบ้าบออะไรชนิดที่ไม่มีสติปัญญาจะเอาชนะอารมณ์ใฝ่ต่ำพวกนี้ได้เลย
จะบอกว่าเป็นพวกมนุษย์อันประเสริฐ ถ้าเป็นมนุษย์ประเสริฐจริงคงไม่ต้องกินจนเตลิดเปิดเปิงกันขนาดนั้น ควรจะทำอะไร คิดอะไรที่เป็นไปในทางสร้างสรรค์ ในทางเจริญกว่าเก่า อย่างที่หลวงพ่อพุทธทาสท่านเขียนติดไว้ที่วัดสวนโมกข์ว่า “ปีใหม่อย่าให้โง่กว่าปีเก่า”
โง่อะไรกันบ้างในปีใหม่ ก็โง่บันเทิง เราโง่หลงบันเทิง เดี๋ยวนี้ความบันเทิงมีหลายระดับ ระดับที่เป็นหยาบ ๆ ก็มี เช่น ขวิดควาย ชนวัว ตีไก่ นักมวยเด็กก็เอามาสู้กันแล้วก็เกิดความบันเทิง สนุกสนาน อ้างว่าเป็นการกีฬาบ้าง อนุรักษ์บ้าง อยากจะฝากว่าอย่าโง่เรื่องบันเทิง คนที่เขามาทำให้เราสนุกบางทีชีวิตเขาทุกข์จะตาย
อย่าคิดถึงความบันเทิงที่เขาเล่นให้ดู ต้องนึกถึงพระสารีบุตร พระโมคคัลลานะ ไปดูละคร ฟ้อนรำ เสร็จแล้วท่านก็พิจารณาไป ซึ่งมันไม่ได้เรื่องเลย ดูเขาเล่นแล้วเข้าหลังโรงก็จบ แต่เราถูกฉกเวลาไว้กับความบันเทิง หมดเวลาไปกับความบันเทิง
อีกเรื่องก็คือ อย่าโง่สิ่งยั่วยวน คนแก่ ๆ ไปทำอะไรไม่ดีกับเด็กแล้วก็บอกว่าเด็กมันยั่ว ทั้ง ๆ ที่ตัวเองแก่แล้วทำไมไม่ฝึกอดทนต่อการยั่วบ้าง ถ้าฉลาดต่อการยั่วยวนไม่พูดหรอกว่าเด็กมันยั่ว
การโฆษณาขายของ เอาดารามากินยั่วจนทนไม่ไหว เห็นดารากินก็กินกับเขาบ้าง แม้แต่ชาวไร่ชาวนาก็ยังโดนโฆษณาทางวิทยุ โทรทัศน์ ไปซื้อปุ๋ยปลอม ยาปลอมมาใช้ นี่แหละเป็นผลของการยั่ว
อีกตัวอย่างหนึ่งที่ไม่ควรจะโง่เลย ก็พวกใหญ่ ๆ โต ๆ ที่โง่ต่ออำนาจ โง่ต่อตำแหน่ง คนมีอำนาจก็ต้องระวัง ได้อำนาจแล้วอย่าใช้เกียรติยศไปสร้างความอัปยศ บางคนมีตำแหน่งดี ๆ อยู่แล้ว เงินเดือนก็เยอะแล้ว ยังจะรีด จะไถ จะโกง จะกิน จนอัปยศเป็นข่าวคาวฉาวโฉ่อะไรอย่างนี้ มีอำนาจ ตำแหน่งสูงขนาดนี้ ยังหิวกระหายอยากได้เล็กได้น้อย จนกลายเป็นว่าเสียหายเมื่อตอนบั้นปลายชีวิต ทั้ง ๆ ที่เคยจับเขาใส่กุญแจมือมานับไม่ถ้วน ต่อมากลับถูกจับใส่กุญแจมือเสียเอง
ยังไงผู้ที่มีอำนาจทั้งหลาย พอได้อำนาจแล้วอย่าหิวกระหายลาภผล สิ่งตอบแทนอะไรมากนัก ส่วนคนที่ยังไม่ได้ก็อย่ากระหายอยากได้ ลงแข่งขัน ทุ่มเงินทุ่มทองอะไรกันมากมาย ขอให้อยู่อย่างคนที่ไม่กระหายต่ออำนาจจะสบายกว่าเยอะเลย
เจริญพร
